SNUĆ MIŁOŚĆ...
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje,
Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje,
Rozkładąć ją jak złotą blachę, gdy się kuje
Z ziarna złotego, puszczać ją w głąb, jak nurtuje
Źródło pod ziemią - W górę wiać nią, jak wiatr wieje,
Po ziemi ją rozsypać, jak się zboże sieje,
Ludziom piastować, jako matka swych piastuje.

Stąd będzie naprzód moc twa, jak moc przyrodzenia,
A potem będzie moc twa, jako moc żywiołów,
A potem będzie moc twa, jako moc krzewienia,
Potem jak ludzi, potem jako moc aniołów,
A w końcu będzie jako moc Stwórcy stworzenia.
1838, Laussanne

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  „Romantyczność” Adama Mickiewicza jako manifest światopoglądowy
2  Oda do młodości - analiza i interpretacja
3  Oda jako manifest



Komentarze
artykuł / utwór: SNUĆ MIŁOŚĆ...







    Tagi: