Tematem tego liryku lozańskiego jest miłość. Utwór posiada budowę dwudzielną: część pierwsza, cała zbudowana z serii porównań, niezwykle obrazowo pokazuje, czym jest miłość i jak się ona w człowieku rodzi; część druga, również zbudowana na zasadzie paralelizmu, wyraża przekonanie o jej niezwykłej mocy.

Utwór rozpoczyna sekwencja obrazów – kolejno wylicza się sposoby, jak należy „snuć miłość”, czyli kochać.
Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje […]
– jak jedwabnik w swoim kokonie przędzie nić, tak miłość powinna rodzić się w ludzkim wnętrzu. Taki jest metaforyczny sens tego porównania. Wyrazistości poeta nadał mu dzięki nasyceniu tego wersu spółgłoskami szczelinowymi („s”, „ś”, „w”, „rz”) i zwarto-szczelinowymi („ć”) oraz zmiękczonymi półotwartymi „m” („miłość”) oraz „n” („nić”). Licznie występują w nim także samogłoski. Ten zbieg nadał wypowiedzi „miękkości” i sprawił, że snuje się ona niczym jedwabna nić.


Kolejne zalecenie podmiotu lirycznego i kolejne porównanie:
Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje […]
„Lać miłość z serca” to obdarowywać tym uczuciem innych ludzi. Miłość – przez zestawienie ją z wodą i źródłem – nabiera tutaj bogatej symboliki. Życie, początek, narodziny, oczyszczenie – niezwykle bogate sensy wydobywa ta zastosowana przez poetę paralela. Podkreślona zostaje w ten sposób bezcenność tego uczucia. To ono daje prawdziwe życie, jest darem – najpiękniejszym, jaki możemy ofiarować drugiemu człowiekowi.

Jego wagę podkreślają też następne słowa przyrównujące miłość do złota:
Rozwijać ją jak złotą blachę, gdy się kuje
Z ziarna złotego […]


[…] puszczać ją w głąb, jak nurtuje
Źródło pod ziemią […]

– znów pojawia się tu motyw źródła, tym razem podziemnego. Tam, gdzie jest ciemno, gdzie panuje zło potrzebna jest miłość. W świetle tych słów okazuje się być ona również wielką siłą poznawczą i sposobem na dotarcie do drugiego człowieka. Zresztą nie tylko do drugiego człowieka można trafić za jej pomocą:
[…] w górę wiać nią, jak wiatr wieje […]
Droga ku górze będzie prowadzić do Boga, jest to droga wiodąca wyłącznie przez miłość. Musimy też dzielić się tym uczuciem, być hojni
Po ziemi rozsypać, jak się zboże sieje […]
i okazywać je bezwarunkowo tak, jak matka kocha swoje dzieci:
Ludziom piastować, jako matka swych piastuje
W tym ujęciu miłość jest także wyrazem troski i odpowiedzialności za drugiego człowieka.

strona:   - 1 -  - 2 - 
  Dowiedz się więcej
1  Droga nad przepaścią w Czufut-Kale - analiza i interpretacja
2  Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego - omówienie
3  Ballady i romanse jako manifest ideowy



Komentarze
artykuł / utwór: Snuć miłość - analiza i interpretacja


  • dziękuję za całą tą stronę; To ogromna pomoc. Za liryki, za Pana Tadeusza, za inne utwory Mickiewicza.. za lektury.. to ogromna pomoc. Skarbnica wiedzy, która nie tylko ułatwia samodzielne opracowanie tematu, ale też zastepuje wykłady nauczyciela.
    A. ()

  • cieszcie się że wogóle macie cokolwiek.a skoro niektórzy pytają jaki to wiersz, czy sylabiczny, toniczny itp, to widać ze są nieźle zorientowani, tak wiec moze troszke samodzielnej pracy?! ;p w kazdym barz razie ... dobra interpretacja
    Anonim ()

  • Interpretacja to może jest, ale z analizą gorzej.
    Zośka (zoska_agnieszka {at} o2.pl)

  • ej nieodzywaj sie ważne ze jest jak taki mądry to sama coś przedstaw....
    przygi (przygus1988)

  • nawet nawet, troche powinno być analizy a nie tylko interpretacji
    andzia ()

  • Jeżeli to jest analiza i interpretacja to ja jestem świętą. Przepraszam a co o środka stylistycznych, co o budowie werysfikacyjnej wiersza? Jakie rymy wystepują w wierszu? Czy jest to wiersz sylabiczny, sylabo-toniczny, czy też może toniczny? Gdzie to wszytsko? Zabrakło czy się nie chciało?
    Anonim (truski_czerwona_rewolucja {at} interia.pl)



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: